تشخیص اتیسم

اوتيسم را ميتوان در اوايل کودکي تشخيص داد و سن طلایی تشخیص اوتيسم در سنین دو تا پنج سالگی است و بعد از این سن مشکلات ذهنی و روانی کودکان اوتيسم مشاهده میشود ولی این بیماری در بسیاری از کودکان تا قبل از مدرسه رفتن و یا رفتن به مهدکودک، تشخیص داده نمی شود. در نتیجه درمان های مورد نیاز در سال های اولیه زندگی را از دست می دهند، بنابراین لازم است در 18 ماهگی و 24 ماهگی، بررسی های مربوط به اوتيسم انجام شود، مخصوصا در کودکانی که خانواده شان دارای سابقه اوتيسم هستند و یا رفتارهای خطرناک دارند.

خصوصیات اصلی اختلال طیف اوتیسم بر اساس دی اس فایو عبارتند از :
1.نقص در ارتباط اجتماعی و .2.رفتارها، علائق یا فعالیت های تکراری و محدود

نقص در ارتباط و تعامل اجتماعی

نقص در ارتباط و تعامل اجتماعی، یکی از بارزترین و متداولترین ویژگی های اوتیسم است. افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم در استفاده از رفتارهای غیر کلامی مثل تماس چشمی و میمیک صورت ناتوانی دارند و نمی توانند تعامل اجتماعی و ارتباطات میان فردی را تنظیم کنند. آنها به ندرت به دیگران نزدیک می شوند و تقریبا هرگز در سلام کردن به دیگران پیشقدم نمی شوند و به هنگام حرف زدن با دیگران یا جدا شدن از آنها، به چشمان طرف مقابل نگاه نمی کنند. در کودکان خردسال، این پدیده بصورت عدم علاقه آشکار به دوست یابی، حفظ دوستی یا سایر انواع ارتباط میان همسالان ظاهر می شود. کودکان مبتلا به این اختلال، ظاهرا نمی توانند قصد، نیت یا هیجان های دیگران را درک کنند و بطور کلی نسبت به کارهای دیگران بی اعتنا هستند. این حالت باعث شده است که بعضی روان شناسان عقیده داشته باشند که کودکان اوتیستیک نمی توانند ذهن خوانی داشته باشند یعنی نمی توانند نیات، خواسته ها و باورهای دیگران را حدس بزنند یا درک کنند. این ناتوانی باعث می شود که آنها نتوانند بفهمند که چرا بعضی مردم بعضی کارها را انجام می دهند. کودکانی که به سطوح خفیفتر اوتیسم مبتلا هستند ممکن است متوجه شوند که کدام ژست های فیزیکی و کدام میمیک ها یا حرکت های صورت با کدام احساسات و هیجانات ارتباط دارند، مثلا متوجه می شوند که اخم کردن نشانه خشم یا عدم تائید است ولی متوجه نمی شوند که چرا دیگران هیجان خاصی را نشان نمی دهند مثلا متوجه نمی شوند که چرا کودک بغل دستی آنها ناگهان داد می کشد و بعد از آن، گریه می کند.

رفتارها، علایق و فعالیت های محدود و تکراری

یکی از ویژگی های کلی افراد مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم این است که معمولا رفتارها، علایق و فعالیت های بسیار محدود، تکراری و کلیشه ایی دارند. آنها در کودکی به تعداد انگشت شماری از اسباب بازی ها علاقه ایی خاص نشان می دهند. آنها اسباب بازی های خود را بارها و بارها و دقیقا به یک شکل پشت سر هم می چینند و اگر کسی روتین آنها را بهم بزند یا اجازه ندهد به روتین خود ادامه دهند بسیار ناراحت می شوند. به نظر میرسد که نیاز به یکنواخت بودن، صرفا به وسایل شخصی ختم نمی شود مثلا اگر جای مبلمان خانه عوض شود یا از مسیر دیگری غیر از مسیر همیشگی به مدرسه بروند، به شدت ناراحت می شوند، مثلا اگر پدر در سر راه مدرسه، مسیر خود را عوض کند و جلوی خودپرداز یک بانک لحظه ایی توقف کند، آنها به شدت مشوش شده و قشقرق راه می اندازند.
کودکان مبتلا به اوتیسم، به اشیای بی جان علاقه خاص و عمیقی پیدا می کنند، مثلا به کلید، سنگ، وسایل مکانیکی یا ابزارهایی که دست زدن به آنها احساس خاصی در حس لامسه ایجاد می کند، مثلا عاشق صافی و لیزی سطح یک سنگ هستند. این کودکان معمولا با اسباب بازی ها بازی نمی کنند و به هنگام بازی نیز، بازی نمادین یا سمبولیک ندارند، مثلا ماشین اسباب بازی را دور اتاق نمی گردانند، در حالی که کودکان سالم با یک قوطی کبریت، ماشین بازی می کنند و آن را واقعی می پندارند.
یک ویژگی کلی دیگر کودکان مبتلا به این اختلال، حرکات بدنی کلیشه ایی است، مثل دست زدن، بشکن زدن، جلو و عقب رفتن در صندلی، جلو وعقب یا به چپ و راست حرکت دادن بالاتنه به هنگام ایستادن، یا بالا یا پایین بردن خود. این رفتارهای تکراری، ظاهرا برای خود-تحریکی هستند و گاهی آنقدر شدید و قوی می شوند که ممکن است آسیب فیزیکی ایجاد کنند مثل گاز گرفتن دستان و انگشتان، کوبیدن سر به دیوار یا جاهای دیگر، کشیدن موها و خاراندن خود.

کاردرمانی نازی آباد...